Szlacheckie zainteresowanie jeździectwem i żywymi kolekcjami w XVIII w. w świetle wybranych regestrów pośmiertnych

Abstrakt

W artykule przedstawiono analizę wybranych XVIII-wiecznych szlacheckich rejestrów pośmiertnych, w których odnotowano inwentarz stajni i wyposażenie jeździeckie. Celem analizy było rozważenie pojmowania stadnin jako specyficznych żywych kolekcji w odwołaniu do definiowania kolekcji Krzysztofa Pomiana i pojęcia semioforu. Pytania badawcze skoncentrowano przede wszystkim na kryteriach wyróżniających powstanie stada rozumianego jako kolekcja. Z uwagi na to, że o wartości „żywej kolekcji” koni świadczył również osprzęt jeździecki podjęto próbę jego opisania pod względem ilościowym, ale jakościowym, zwracając uwagę na stan użytkowania i walory estetyczne. Analiza materiału wykazała, że utrzymanie koni, takich jak konie użytkowe, a tym bardziej systematycznie zarządzanego i powiększanego stada, wymagało znacznego potencjału finansowego i dopiero wtedy mogło przynieść korzyści, które przekładały się na tworzenie stada interesującego pod względem estetycznym, które można by określić mianem kolekcji.